Aan het strand stil en verlaten
Aan het strand stil en verlaten
Bij het klimmen van de maan
Ziet men daar een aardig paartje
Zeer van weemoed aangedaan
Liefste ik moet je gaan verlaten
Morgen ga ik weer naar zee
En dan trouwen als ik thuiskom
Hier op Hollands’ stille ree
Maar zij sprak “ach liefste mijne
Spreek zover niet in het verschiet
Want de zee ligt vol met mijnen
En die dingen zie je niet”
Dobb’rend op de woeste baren
Stuurde hij z’n scheepje voort
Maar wat daar opeens gebeurde
Een ontploffing werd gehoord
’t Schip verdween al in de diepte
Angstig keek hij om zich heen
Nergens kon hij redding vinden
Mensenlief waar moet dat heen
Terwijl hij worstelt met de golven
En de dood voor d’ogen ziet
Denkt hij aan z’n liefste meisje
Die hij thuis daar achterliet
Aan het strand stil en verlaten
Ziet men daar een meisje staan
Die al turend en al smachtend
Wacht de komst van haren man
Hij zou immers wederkeren
Hij beloofde haar toch trouw
En dan krijgt zij zo’n verlangen
Word ik toch zijn lieve vrouw
Maar hij keerde nimmer weder
Want de dood waart om ons heen
En zij keerde telkens weder
Aan het strand stil en alleen